Als je mij tien jaar geleden gevraagd had of ik ooit aan kinderyoga zou gaan doen, dan had ik je waarschijnlijk aangekeken alsof ik water zag branden. Yoga alleen al vond ik niet helemaal in mijn straatje maar kinderyoga was helemaal een ver van mijn bed show.

Nu was ik in mijn eerste zwangerschap al wat milder geworden en leek het me juist iets heel moois dat yoga, maar het bleef een beetje ongrijpbaar. Ik voelde steeds een drempel om er iets mee te gaan doen. In de laatste zwangerschap (van een tweeling) merkte ik dat ik het gewoon moest proberen. Mijn lijf en hoofd hadden rust nodig, ik wilde ontspanning. En dan niet onderuit op de bank, want dat deed ik al genoeg. Dus ik ging het doen, zwangerschapsyoga. Lang verhaal, kort gemaakt. FIJN, FANTASTISCH, ONTSPANNING !

Dus toen er nog een plekje over was voor kinderyoga bij Mums&More was de keus snel gemaakt. Peuter achterop de fiets en richting Soest.

Karlijn had deze les gebaseerd op Max en de toverstenen. Een boekje wat tot de verbeelding spreekt en twee kanten op kan om bij het einde te komen. Voor beide eindes had ze dan ook hele mooi passende oefeningen. We hebben gewaaid als de wind en zijn gevallen als de regen en dat allemaal door de simpele aanwijzingen met een oranje paraplu (je moet het tenslotte ook leuk houden voor de kinderen).  Samen hebben we stenen uit de berg zitten halen, maar omdat je ook mooie stenen terug moet geven hebben we een steen mogen versieren. Samen met (mijn) Max heb ik een steen mooi gemaakt. Voor mij een moment van besef wat ik aan het doen was. Mijn peuter, mijn kindje, samen iets mooi creëren. Iets wat ik iedere dag wel zou willen maar niet altijd lukt. En daar was ik dan. Opgaand in het moment en er intens van genietend.

Daarna was het tijd voor een echte yoga houding. De muis (hoe toepasselijk). De mama’s (sorry er waren echt geen papa’s bij dit keer) mochten deze houding aannemen en de kinderen mochten dan stenen op de rug leggen, wij mama’s moesten dan raden hoeveel stenen wij op ons rug hadden. Daarna was het de beurt aan de kinderen. Zij mochten in muishouding gaan zitten en de mama’s mochten stenen neerleggen. Tellen is lastig voor de jongste maar het was heel mooi om te zien dat ze met opperste concentratie deze oefening uitvoerden.

Al met al een fijne les om samen met mijn peuter te hebben gedaan. Het was vol energie, maar ook ontspanning.

 

Categorieën: Blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *