Tijdens mijn eerste zwangerschap woonden en werkten we in Frankrijk. Daar beval je standaard in het ziekenhuis, waar ook alle controles plaatsvinden.

De zwangerschap verliep goed, maar over de bevalling zelf kreeg ik weinig informatie. We kregen wat losse blaadjes mee en moesten veel zelf uitzoeken.

Iets in mij zei: zoek het woord keizersnede op in het Frans — césarienne. Mijn man en ik spraken aardig Frans, maar de medische termen bleken een uitdaging.

Code rouge!

De bevalling begon rond 18.00 uur ’s avonds. Je besluit zelf of je de regelmaat hebt om naar het ziekehuis te gaan. Met een weeënstorm reden we 40 minuten naar het ziekenhuis. Daar aangekomen had ik geen idee wat er precies gebeurde; het medisch Frans was moeilijk te volgen. Na een nacht vol pittige weeën had ik slechts 3 cm ontsluiting. Ik kreeg weeënopwekkers, zat nog even in bad, maar het vorderde langzaam. Uiteindelijk kreeg ik een ruggenprik, waarna ik me iets beter voelde.

Om 21.00 uur had ik volledige ontsluiting, maar het persen lukte niet goed. De vacuümpomp hielp ook niet. Toen hoorde ik ineens: “Code rouge!”

Alles ging razendsnel. Ik werd naar de OK gebracht voor een spoedkeizersnede. Mijn man mocht niet mee, dat is blijkbaar gebruikelijk bij een spoedkeizersnede. Dat vond ik erg moeilijk op dat moment, maar later ook nog.

Om 23.00 uur werd Luuk geboren. Ik mocht hem kort vasthouden, daarna werd hij naar mijn man gebracht. Zelf lag ik alleen in een kamer, verdwaasd en uitgeput.

Herstel in het ziekenhuis

De volgende dag wilden ze dat ik uit bed ging, om te plassen — dat deed enorm pijn. Een keizersnede is tenslotte een grote buikoperatie.

Ik bleef zes dagen in het ziekenhuis, wat gebruikelijk is daar. Dat voelde eenzaam, zonder mijn familie in Nederland. We kregen nog een korte babyverzorgingscursus, maar verder weinig uitleg. Mijn man kwam elke dag wel tijdens de bezoektijden, maar moest ook werken.

Na zes dagen mochten we naar huis. Familie kwam helpen, wat gelukkig veel steun gaf. Toch kreeg ik geen informatie over herstel, littekenzorg of oefeningen. Ik pakte mijn leven weer op, alsof er niks gebeurd is.

Jaren later: klachten bij het litteken

Twee jaar later, weer in Nederland, begon ik met krachttraining met een personal trainer. Tijdens een burpee voelde ik opeens een enorm branderig gevoel in mijn litteken. Hij kon me kon niet uitleggen wat het was en wat ik moest doen. Uiteindelijk ben ik na deze schrik gestopt met de pt. Ik ben niet meer zo actief gaan sporten en met rustiger aan doen, bleef de pijn meestal weg.